Táttayrking er aldargomul siðvenja. Tað er løtu­­bor­ið skemt. Tættir verða av summum mett­ir sum happing. Summir  teirra eru ­bonskir, og mangir tátta­yrkjarar eru ógvorðaðir. Tað er ­­ser­liga galdandi fyri eldri tættir. Nærri vit koma okkara tíð, minni ráir og ómentaðir eru teir. Tættir endurspegla tíðina og fólksins mentan.

Tá ið vit fáa politiskt flokkabýti, verða tættir brúkt­ir sum politiskt amboð. Teir gerast partur av fólkaræðinum.     

Skemt snýr seg um at loysa upp tað, sum er til­gjørt og niðurbundið. Lítið nyttar at seta seg at kúra um alt tað, ið ikki gevur meining. So hví ikki grína at tí høpisleysa og seta tað upp á rím? Kabarettir og teiti eru sum ein ventilur, har trýstið onkuntíð má sleppa út.