Í Føroyum hava øll eina fortíð, og trupult er at renna undan henni, men Bjørg ger sítt besta, tá ið hon flytur til Havnar fyri at sleppa frá at hitta tey, sum teska, tey, sum halda seg vita, og tey, sum særdu.

Avbjóðingin við einum nýggjum lívi er tó, at tú ongantíð heilt sleppur av við viðførið, tú hevði við tær, og tað kann henda, at tú dettur um tað, júst tá ið tú heldur, at tú veitst, hvat tú kanst vænta her í lívinum.

Bjørg arbeiðir sum barrvørður og hevur ongar ætlanir um nakað annað. Hon býr einsamøll og er væl nøgd við lívið, hon hevur skapt sær í høvuðsstaðnum. Tað er eitt lítið lív, eitt varligt lív, men tað er hennara egna. Líka til ein bardagi í Barrini setir sjóneykuna á Bjørg á ein hátt, sum hon ongantíð hevði væntað og enn minni hevur ynskt sær.