Hvussu er tað, tá ið ein pápi fær demens – og tú framvegis skalt vera dóttir?

Hetta er ein føroysk og persónlig frásøgn um at vera dóttir, samstundis sum tú verður umsorganarpersónur, samskipari og verji.

Um at standa einum menniskja nær, sum líðandi er farið at gloyma. 

Um ein pápa, ið broytist – og um eina dóttur, sum lærir at bera sorgina, áðrenn hon missir.

Demensur er ein sjúka, sum tekur minnir, førleikar og sjálvsfatan. Men hon rakar eisini tey, sum standa rundanum.

Bókin lýsir gerandisdagin við demensi – endurtøkurnar, samrøðurnar, torføru avgerðirnar og ábyrgdina, sum spakuliga falla á teg. Um heimahjálp, bíðilistar og fulltrú. Um vreiði og samvitsku – og um kærleika.

Og um ta torføru læru at lata vera við at rætta – og í staðin vera nær.

Henda bók er til tín, sum stendur mitt í tí.

Til tín, sum kennir teg einsamalla við ábyrgdini.

Og til tín, sum fegin vilt skilja, hvussu lívið við demensi veruliga sær út – í Føroyum.