Bókin er søgubrot og lýsingar gjøgnum skjótt 200 ár úr Skopunar søgu. 

Stórur partur av elsta ættarliðinum í Skopun kom úr Koltri og Dímun, men ættarbondini røkka líka úr Sumba til Tjørnuvíkar, so har er væl blandað.

Heitið á bókini er tikið úr mergjaða skopunarsanginum hjá Sigurdi Bærentsen, sum eisini á sín hátt lýsir baldrutu umstøðurnar, ið nógvar av frásøgunum greiða frá. Sjógvurin var álitið, og fongurin var mangan dýrgoldin og tøkini tung; men sjálvt í myrkastu løtum fall fólkið ikki í fátt, og bygdin mentist eftir ­umleið seksti árum til at gerast næststørsta bygd í oynni, og tað er hon framvegis.