Sven Axel Herman Delblanc, rithøvundur og bókmentasøgufrøðingur, fil.dr. 1965 og dosentur í Uppsala, var føddur í Swan River í Kanada árið 1931. Pápin royndi seg har sum búnaðarmaður, men barnaárini vóru hørð, tí jørðin var kørg, so tað var sannur vesaldómur. Í 1934 flytur húskið heim aftur til Svøríkis og búsetur seg í Vagnhärad í Södermanlandi. Í 1942 verða foreldrini sundurlisin. Í 1946 leitar faðirin yvir aftur til Kanada. Í 1944 flytur Sven við móður sínari til Södertälje. Tvey ár seinni ger hann ferð yvir at vitja faðirin frá mai til september. Tá ið hann í 1952 hevur gjørt hertænastu og fingið studentsprógv, flytur Sven til Uppsala, har hann lesur bókmentasøgu og søgu.

Hann giftist í 1955 Christinu Ekegård, og árini 1958-1964 skrivar hann bókaummæli fyri Arbetarbladet, og árið eftir fer hann í fast starv sum dosentur. Í 1962 kemur fyrsta skaldsøga hansara, Eremitkräftan, og árið eftir fær hann sína stóru viðurkenning við skaldsøguni Prästkappan. Og aftur árið eftir, í 1964, verður hann aftur fagnaður og fær viðurkenning fyri fyrsta útvarpsleikrit sítt, Ariadne och påfågeln. Og nú letur hann verk eftir verk úr hondum.

Í skaldsøgum Sven Delblancs verða hugfloygdar og andbornar frásagnir tvinnaðar saman við líkingar og frumsagnalig fyridømi og ein alt størri og sjónligari politiskan áhuga. Sven Delblanc var alt annað enn íhaldsmaður.

Sum serfrøðingur í 17.- og 18.-aldarbókmentum (Prästkappan fer fram í 1700-árunum) er hann bæði ein lærdur og ein fólksliga bersøgin frásøgumaður.

Hann málar við djørvum litum og skiftir millum káta groteska og myrka nihilismu. Í 1970- og 80-árunum var Delblanc ein av oddafiskunum í tí, sum sviar róptu "berättelsens återkomst", og hann vann áhaldandi fólksins yndi við skaldsøgum sínum við sjálvsævisøguligum bakstøði - sokallaðu Hedebybókarøðini og Samuelsbókunum - og sum eisini vórðu filmaðar og sendar í sjónvarpi.  

Yvir øllum ritverki Delblancs liggur skuggin av faðirinum. Hann lýsir hann sum harðrendan, sjálvsøknan, men eisini sjáldsama málsliga gávuríkan og fullan í ramari gamansemi, og hann letur hann í sum ein gamaltestamentligan, revsandi dundurgud, sum Fríðrik mikla ella Marquis de Sade. Hann spøkir allar staðir: "Hann hevur so mong nøvnini, faðir mín. Eitt av nøvnum hansara er Evropa. Hetta stolta, yndisliga, harðrenda Evropa, sum eg havi hatað og elskað meir enn alt". Faðirin, Siegfried Delblanc, verður flokkaður saman við Shopenhauer og Nietzsche, sum vóru fyrimyndir hjá Sven á ungum árum.

Móður sína hevur Sven Delblanc lýst sum elskuliga og góðsliga, men eisini ógviliga viðbrekna og kenslusama. Saman við báðum systrunum var mamman ljósið í lívi hansara á ungum árum. Í ritverkinum kemur blómandi kirsuberjatræið fram sum ein ímynd um ljósu lívsvirði hansara. Í minnisbókunum avdúkar hann barndómin, sum hann annars bara hevði brúkt sum støði undir fyrru skaldsøgunum.

Í Uppsala ráddi skilvís positivisma. Delblanc kallar seg onkuntíð "evropiskan høvund". Abbi hansara var komin til Svøríkis úr Týsklandi.

Árini 1968-69 var Sven Delblanc gestaprofessari á Barkley univeritetinum í Kalifornia. Hann var ómetaliga virkin og hevur skrivað bókmentalig stórverk. Millum annað skaldsøgurnar Eremitkräftan, Prästkappan, Homunculus, Nattresa, Åsnabrygga, Åminne, Zahak, Primavera, Stenfågel, Vinteride, Kastrater, Stadsporten, Grottmannen, Gunnar Emanuel, Kära Farmor, Speranza, Samuels bok, Samuels döttrar, Jerusalems natt, Kanaans land, Maria ensam, Moria land, Änkan, Ifigenia, leikrit sum Morgonstärnan, Den arme Richard, Senecas död, Damiens, stuttsøgusøvn og minnisbøkurnar Livets Ax, Slutord, Agnas, ritroyndasavnið Homerisk hemkomst og harumframt onnur stórverk sum t.d. Den svenska litteraturen í sjey bindum.

Fyrsta skaldsøga hansara, Eremitkräftan, fekk stak góð ummæli. Bókmentaummælarin Victor Svanberg helt fyri, at tað hevði verið óreint at rópt hesa skaldsøguna "lovandi", tí hon var ein fráboðan frá einum fullbúnum rithøvundi. Við næstu bókini, Prästkappan, sum kom út árið eftir, í 1963, gjørdi hann reiðiliga hol í sjógvin. Í 1970 fekk hann bæði Litteraturfrämjandets stora pris og Svenska Dagbladets litteraturpris. Í 1982 fekk hann Bókmentavirðisløn Norðurlandaráðsins, í 1985 Pilotpriset og í 1991 Augustpriset.

Á føroyskum eiga vit tvær bøkur hansara: "Lívsins aks" og "Orð at enda", sum Sprotin hevur givið út.