Knudsenættin hevur búð í Tangavík í meira enn tvær øldir, og sjálvandi búði hon víða um í landinum, og summi búðu uttanlands. 

Í Tangavík hava teir bygt sildarverksmiðjur, vøruhús og handilshús, teir hava sitið í býráðum og býarstýrum, átt fiskastykki, mjølverksmiðjur, motorbátar, trolarar og frystihús, og teir hava stjórnað hornorkestrum, manskórum og kvinnufeløgum. Knudsenættin hevur havt sína stórveldistíð og er farin av knóranum. Hon er bæði horvin og komin afturíaftur, soleiðis sum tað plagar at ganga við kongaættum, hon hevur verið bæði ómetaliga nógv avhildin, og eisini illa dámd og alt har ímillum.

Í Knudsenættini hava verið flogvit og høvdingar, bloytur og ótangar. Hálvbýtt bygdarfrell og løgnir fiskar hava rikist inn í ættina og summir vórðu borgarstjórar og aðrir endaðu enntá á tingi. Knudsenmenninir hava verið ráðharrar, lærarar, flogskiparar, tænarar, brotsmenn, sakførarar, ja, enntá alt í sama persóni. Konur av Knudsenættini hava verið húsfrýr, flogternur og tær hava starvast innan list og leir. Tær hava arbeitt nógv innan vælgerðararbeiði og mentan, í frystihúsum og í fiski, á fiskastykkjum og við flutningsbond, á býráðsskrivstovum, hotellum, matstovum, í skúlum og bankum.

Einar Már Guðmundsson (1954) hevur skrivað eina á mangan hátt stuttliga og áhugaverda skaldsøgu, har hann skoðar íslendingar og íslendska samfelagið innanífrá.