Katarina Nolsøe sigur sína egnu søgu. Eina ferð enn. Søguna um seg sum mammu í hjálparleysari støðu innilæst í einum heimi, sum hon ikki fær bilbukt við.

Sára søgan, sum verður søgd í bundnum sniði saman við tekningum, ið mynda sinnisstøðuna hjá mammuni, sigur dóttirin Maria Tórgarð okkum í filminum Mammuskepilsið.

Bókin Leitanin eftir at vera er prentað uppaftur og verður seld í sambandi við sýningarnar og fæst til keyps á staðnum fyri 198 kr

...

Kroppurin minnist.
Kroppurin minnist: tú vart nakin, onkur fremmandur vaskaði tær.
Kroppurin minnist onkran siga: „Far og busta tenn, tú luktar.“ Kroppurin minnist tað sárasta av tí sára.
Kroppurin minnist teg ganga úti og onkran hála í seg.

„Hvar fert tú?“
„Eg fari heim.“

Kroppurin hoyrir ikki heima her. Húsið:
óhugnaliga stilt.
Eingin at ansa eftir særda kroppinum.
Heimleys inni í húsinum.
Rastleys, fært ikki andað.
Ótti.
Andlitsleysa pínan dagar fram.
Markleyst dýpi av myrkri.
Berjist við at samla músteinarnar undir dýnuna og halda fast. Múrsteinarnir glinta av angist, koppa.
Alt skramblar saman, raplar niður í avgrundina, eitt endaleyst svart hol. Ljóðleyst angistróp um hjálp. Á deildini:
frátikin allan samanhang.
Eingi krøv.
Eitt friðskjól.
Ein doyvandi tablett.
Ein song.
Ein tómur friður.