Orsøkin er tann, at eg eri bæði ovfarin og ovurfegin um somu leið. Ovfarin, tí eg havi ongantíð hugsað tankan, at nakar uttan fyri Føroyar fór at gáa um tað arbeiði, sum eg og míni fólk gera í Sprotanum.

Og hjartansfegin um at fáa ein heiður, ið ber navnið á Vígdis Finnbogadóttir

Tí Vígdis Fínnbogadóttir hevur oftari enn aðrir ríkisleiðarar varpað ljós á tey mál, ið verða nevnd smá mál – men sum hon ger vart við eru fullborin mál, sum bara fá fólk duga, og hon hevur víst okkum á alt tað málsliga fjølbroytnið, sum er í heiminum, og sum vit eiga at hjúkla um, tí alt hetta fjølbroytnið og ymiskleikin bera nøkur heilt serlig virði í sær, sum vit ikki mugu missa.

Og eitt mál missir eitt fólk bara eina ferð.

Málini her norðuri í kuldanum gera sjálvandi sítt til hetta fjølbroytni, og vit mugu virka soleiðis, at tey ikki verða køvd av øðrum málum, men virka saman við teimum. Tí hevur orðabókaarbeiði og týðaraarbeiði og bókaarbeiði so stóran týdning.

Men tað krevur eyðvitað nógva kraft at glímast við tey stóru málini, sum eta seg inn allastaðni.

At byggja brýr millum mál, byggja brýr millum mentanir og arbeiða við teimum hugsanum, fólk leggja inn í bøkur – tað er hugalig arbeiði. Tað er serliga hugaligt, tí at møguleikarnir fyri at skilja hvønn annan og laða niður óneyðugar múrar millum fólk liggja í málinum.

At tit  - Íslendska Ríkisstjórnin, Háskóli Íslands og Stofnur Vigdísar Finnbogadóttur hava veitt mær hesa virðiløn fyri mín part í hesum arbeiðnum fari eg at takka tykkum fyri av insta hjarta.

Jonhard Mikkelsen